หน้าแรก เกี่ยวกับเรา ติดต่อเรา การเรียนของลูก รู้ก่อนลูกป่วย อาสาสมัคร ความรู้จากญี่ปุ่น

เมนู

 
« January 2020»
SMTWTFS
   1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 

บทความโดสะโฮ

บทความโดสะโฮ


21 ก.ค. 2551

    หกโมงเช้า สะดุ้งตื่น...เฮ้ย ค่อยยังชั่วยังไม่สาย เพราะงานของพวกเราเริ่ม 8.00 น. เหมือนเดิม ฉันรีบจัดการตัวเอง อาบน้ำ อาบท่า แต่งตัวให้สดใสสวยงาม เพราะผู้หญิงเราเปรียบเสมือนดอกไม้ เมื่อใครๆ เห็นจะได้ชื่นใจในความสดใส มีลูกพิการ ไม่จำเป็นต้องห่อเหี่ยว จริงๆ แล้วฉันจะแสดงให้แม่พิการหลายคนได้เห็น แม้เรามีลูกพิการแต่เราก็สวย สดใสได้เช่นกัน จากนั้นก็รีบหาข้าวหาปลา กินยาวิตมินเสริมพลังให้ตัวเอง

    8.30 น. ฉันนั่งในห้องประชุม ทีมแม่แยม ป้ากระรอกอยู่นอกห้องประชุม เราแบ่งหน้าที่กัน วันที่สองเด็กๆ ร้องไห้น้อยลง ฉันนั่งเฝ้าดูทีละกลุ่ม ทีละคน แอบมองบรรดาผู้ปกครองที่ทั้งตั้งใจฝึกลูก จดจำต่างๆ นาๆ ก็ไม่รู้ว่าตัวเองยิ้มตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ว่ามีความสุขที่ได้มอง ได้เห็น พวกพ่อๆ แม่ๆ ได้รับความรู้และกำลังพยายามฝึกฝนลูกๆ หลานๆ ของตัวเองอย่างไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย...มันเป็นความอ่ิมใจ สุขใจ ซึ่งมีเงินสักร้อยล้านก็ซื้อไม่ได้ อยู่ในห้องฝึก 1 ชั่วโมง ฉันก็ยิ้ม 1 ชั่วโมง...คิดในใจ เราบ้าหรือเปล่าว่ะ ...นั่งยิ้มอยู่ได้ ยิ้มจนหายเหนื่อย ยิ้มจนหน้าบานไม่รู้ตัว ส่วนแม่แยมวันที่สองเริ่มหัวหมุนแทนฉัน เพราะอ.ญี่ปุ่นต้องการรูปเด็กๆ ทั้ง 12 คน 3 ชุด เป็น print สี ก็ทั้งหมด 36 ใบ เยอะไม่ใช่เล่น...แต่เธอก็สามารถ ฉันอดห่วงเธอไม่ได้...ก็คงไม่มีประโยชน์ เพราะเครื่อง Print มีตัวเดียว ยังไงก็ออกได้ทางเดียว...ทันก็ทัน ไม่ทันก็ไม่เป็นไร...แม่แยมบอก ท้าทาย ท้าทายมากๆ

   
พอ print เสร็จแล้ว...อ.อยากได้ print เพิ่มอีก ทีนี้เป็นท่าต่างๆ หลังจากฝึกเสร็จเพื่อเช็กว่าหลังฝึกเป็นอย่างไรบ้างอีก 36 แผ่น ภายใน 1 ชม.นี้ โอ้แม่เจ้าเสร็จยังไม่ทันหายใจหายคอโล่ง งานมาอีกแล้ว...อ.บอกว่าทันก็ขอบคุณ ไม่ทันก็ไม่เป็น... เหมือนจะทดสอบความพร้อมของพวกเรา แม่แยมเริ่มเครียดแทนฉัน...และฉันก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้เหมือนเดิม...ถึงช่วงสำคัญที่สุดเป็นช่วงบอกความรู้สึกว่าค่าย 2 วันของพวกเราเป็นอย่างไรบ้าง ทุกคนต่างขอบคุณฉัน ขอบคุณอ.ญี่ปุ่น ขอบคุณ ที่มอบโอกาสทองให้พวกเค้า แม่น้องนอร์ทกล่าวว่า “เห็นแม่นกงานยุ่ง แต่เธอก็ยังสามารถสวยได้ตลอดเวลา ต้องขอบพระคุณแม่นกมากที่ให้โอกาสเรา” แหม๋คำชมแบบนี้ชอบจริงๆ เพราะถึงฉันจะเหนื่อยยังไง ผู้หญิงเราก็ควรแต่งตัวให้สดชื่นไว้ก่อนจะดีกว่่า แล้วก็มาถึงตอนคุณยายน้องกิตต์ บอกว่า “ ขอบคุณแม่นก คุณอ.ญี่ปุ่น ที่ทำให้น้องกานต์เดินได้ ถ้าไม่มีโดสะโฮก็ไม่รู้จะช่วยหลานยังไง ยายสงสารหลานมาก เสียงคุณยายเริ่มสั่นเครือ พร้อมน้ำตาร่วง...คุณยายใช้มือปาดน้ำตา ด้วยความปลื้มปิติ พร้อมยกมือไหว้ฉันและคณะทำงาน จนฉันอดที่จะร้องไห้ตามไม่ได้ คุณยายบอกว่าจะเอาโดสะโฮไปช่วยหลานให้ดีขึ้น สงสารเค้า” เพื่อนๆที่นั่งร่วมวง ต่างทราบซึ้งกันตามๆไป ฉันเองรู้สึกหัวใจพองโตมากที่เค้าเห็นคุณค่า ทำงานมาเหนื่อยสายตัวแทบขาด แค่นี้ก็คุ้มเหลือเกินชีวิตของฉัน...ทำให้เด็กๆ 12 ครอบครัว มีวิธีการที่ถูกต้องในการฝึกลูกของตัวเอง

    ก่อนจากกัน ฉันต้องขอบพระคุณอ.รัตนชัย (ล่ามผู้จุดประกายไฟในตัว) ท่านเป็นล่ามที่มีค่าตัววันละหมื่นกว่าบาท แต่งานนี้ท่านมาช่วยด้วยหัวใจของคนทำงาน หัวใจของคนไทยอยากเห็นเด็กพิการมีโอกาสที่ดี ท่านจะบอกเสมอว่าเป็นแค่คนอ้วนๆ คนนึง ถือไม้ขีดก้านเดียวเท่านั้น ถ้าไม่มีท่านงานนี้ก็ไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน เพราะท่านช่วยพูดให้อ.ญีปุ่นมาในครั้งนี้ตั้งแต่ปลายปี 50

    ขอบพระคุณคณะทีมทำงานทุกท่่านที่ร่วมแรง ร่วมใจให้งานก้าวไปอย่างดี โดยเฉพาะแม่แยม เพื่อนข้างกายของฉัน...ที่พร้อมทุ่มเทให้กับงานอย่างเต็มที่

    ขอบคุณครอบครัวเด็ก ๆ ทั้ง 12 ครอบครัวที่เตรียมตัวกันอย่างดี ทำให้บรรยายกาศในงานอบอุ่นเหมือนพวกเราเป็นครอบครัวใหญ่ ครอบครัวเดียวเท่านั้น ไม่มีของฉัน ไม่มีของเธอ จะมีก็แต่...อยากให้ช่วยอะไรบ้างครับ อยากให้ทำอะไรบ้างค่ะ แค่นี้ก็สุขใจแล้ว

    ขอบคุณครูปิ๊ ครูลักษณ์ ครูบี ป้ากระรอก ครูลี่ ล่ามคุณเอ...ที่ช่วยให้งานจบลงด้วยดี...แล้วเราจะพบกันอีกในงานโดสะโฮปีหน้า วันที่ 19-20-21 ก.ย. 2552



  Copyright 2005-2012 baanmaenok.com All rights reserved.
view