หน้าแรก เกี่ยวกับเรา ติดต่อเรา การเรียนของลูก รู้ก่อนลูกป่วย อาสาสมัคร ความรู้จากญี่ปุ่น

เมนู

 
« November 2019»
SMTWTFS
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

ไดอารี่แม่นก ตอนที่1 "ต้องอดทน"

ไดอารี่แม่นก ตอนที่1 "ต้องอดทน"

 


สู้...เพื่อลูก ด้วยพลังแห่งรัก

 

 

ไดอารี่ลูกหิน...

 

          สวัสดีครับ...หนูชื่อน้องลูกหินครับ เป็นเด็กสมองพิการ ซึ่งตอนเล็กๆ คุณป้าหมอบอกว่าจะไม่มีพัฒนาการแล้ว เพราะสมองส่วนใหญ่มีหินปูนเกาะเยอะ...เยอะม้ากมาก ป้าหมอบอกแม่ของหนูว่าคงจะไม่ดีไปกว่านี้แล้ว

"แต่...เอ...ไม่รู้ว่าคุณแม่ทำยังไง ถึงทำให้หนูมีความสุขจังเลย........"

          แต่เชื่อไหมครับว่า...ชีวิตของหนูตั้งแต่เกิดจนเดี๋ยวนี้ ทำดีก็ไม่เป็น ทำชั่วก็ไม่เป็น ได้แต่นอนนิ่งๆ หายใจไปวันๆ ขนาดแขนขายังขยับเองไม่เป็นเลยครับ

          หนูก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น รู้เพียงว่าเกิดมาก็หายใจ ลืมตา แล้วก็ร้องได้เท่านั้นเอง

"ว่าแต่...เด็กคนอื่นๆ ที่เกิดมา เค้าเป็นยังไงกันบ้างนะ...สงสัยจัง?!?"



1. ต้องอดทน

 

          6 กรกฎาคม 2543 วันพฤหัสบดี เวลา 13.50 น. ณ. โรงพยาบาลรัฐบาลแห่งหนึ่ง ฉันคลอดลูกด้วยน้ำหนัก 2,200 กรัม...จากนั้นก็นอนรอลูกเพื่อให้นมตามปกติ…

 

          คืนที่ 1...ลูกยังไม่มา...หมอบอกว่าเด็กตัวเล็กและตัวเหลืองต้องอยู่ในตู้อบ

          คืนที่ 2...ก็ยังไม่มา…

          คืนที่ 3...3 คืนแล้วแต่ก็ยังไม่มา...

 

"ไม่ได้การแล้ว...ลูกคลอดมา 3 วัน แต่ยังไม่เห็นหน้ากันเลย!!!"

 

          ฉันเดินไปหาลูกขณะที่ยังเจ็บแผลจากการคลอด...เค้าเป็นอะไรหรือเปล่า? เกิดอะไรขึ้นกับลูกของฉัน? ไม่เป็นไร...ยังไงก็ต้องไปหาลูกก่อน...เค้าอยู่ในห้องไอซียูเด็กนั่นแหละ

 

          ห้องไอซียูเด็ก...ข้อมือเลขที่ 50 ทั้งของแม่และลูกตรงกัน เห็นหน้าลูกครั้งแรกหัวใจแทบสลาย เพราะสารพัดสายถูกโยงใยเต็มตัวลูกหินไปหมด...เพิ่งเกิดมาแท้ๆ ก็ต้องมาทรมานด้วยอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะไปหมด

          ฉันเข้าไปถามหมอเพื่อหาคำตอบว่าลูกเป็นอะไร?  แล้วต้องทำยังไงต่อ? คุณหมอคงเห็นว่าฉันยังไม่พร้อมที่จะรับฟังความจริง เพราะยังอยู่ในระยะพักฟื้นร่างกาย

          ฉันได้แต่นั่งเฝ้าหน้าห้องไอซียู มองผ่านกระจกไปวันๆ ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้ หมอบอกว่าลูกหินตัวเหลือง แต่จากสภาพที่เห็น...มันน่าจะมีอะไรมากกว่านั้น แล้วเค้าเป็นอะไร?

          ฉันเพิ่งเป็นคุณแม่มือใหม่  ยังไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร หรือเริ่มต้นจากตรงไหน รู้เพียงว่าถ้าเราเชื่อหมอ และปฏิบัติตามคำสั่งของหมออย่างเคร่งครัด นั่นคงเป็นหนทางที่จะทำให้ลูกปลอดภัยที่สุด หมอสั่งให้ฉันกลับบ้านได้หลังจากคลอดแล้ว 7 วัน แต่ลูกชายยังต้องอยู่โรงพยาบาลเพราะยังไม่แข็งแรงพอ ดูดนมก็ยังไม่เป็น ต้องให้นมทางสายยางผ่านรูจมูก ต้องฝึกดูดนมให้ได้ก่อนจึงจะกลับบ้านได้

อ๋อรู้แล้ว... ถ้าลูกจะกลับบ้านได้ก็ต้องดูดนมให้ได้ซะก่อน เราต้องมาหาลูก มาฝึกให้ลูกดูดนมให้ได้ เพื่อหนูจะได้กลับบ้านเร็วๆ

          เมื่อกลับถึง...บ้านฉันและสามีรู้สึกห่อเหี่ยว...นอนเจ็บปวดหัวใจ ทำไมครอบครัวเราถึงไม่เหมือนคนอื่นๆ...ที่คลอดแล้วสามารถพาลูกกลับบ้านได้

ไม่เป็นไร... แม่จะอดทนทำตามคำสั่งคุณหมออย่างเคร่งครัด เพราะมั่นใจว่าคุณหมอคงจะรักษาลูกของแม่อย่างดีที่สุด

          ฉันเดินไปหาลูกทุกวัน ฝึกให้ดูดนม เพราะรู้เพียงอย่างเดียวว่า เมื่อไหร่ลูกดูดนมได้ วันนั้นลูกก็จะได้กลับบ้าน


......แล้วความพยายามก็ได้เริ่มต้นขึ้น!!!

 


  Copyright 2005-2012 baanmaenok.com All rights reserved.
view