หน้าแรก เกี่ยวกับเรา ติดต่อเรา การเรียนของลูก รู้ก่อนลูกป่วย อาสาสมัคร ความรู้จากญี่ปุ่น

เมนู

 
« November 2019»
SMTWTFS
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

งานสำคัญของการฝากเลี้ยง

งานสำคัญของการฝากเลี้ยง


"งานสำคัญของการฝากเลี้ยง"



พวกเราเป็น เปรียบเหมือน ครอบครัวใหญ่

ต่างมีใจ ร่วมมิตร จิตขยัน

ด้วยเรามี ลูกพิการ ต้องฝ่าฟัน

ร่วมช่วยกัน สร้างสรรค์ สิ่งดีดี


เราโชคดี มีลูก เป็นครูใหญ่

ช่วยสอนให้ รู้รัก สมัครสมาน

แก้ปัญหา สารพัด คอยจัดการ

เหมือนดั่งงาน ร่วมบุญ เกื้อหนุนกัน


ร่วมได้รับ สิ่งดีๆ มีความสุข

ร่วมแบ่งทุกข์ เพื่อนใหม่ ได้เสมอ

ช่วยแบ่งปัน ทุกข์ใหญ่ ที่ได้เจอ

เหมือนเพื่อนเกลอ ช่วยกัน คอยบรรเทา


ถึงวันนี้ เรามี แต่ความสุข

ปลดเปลื้องทุกข์ ระทม ถ้อยอาศัย

ใครมีเรื่อง ทุกข์ร้อน ละอ่อนใจ

 ช่วยแก้ไข ร่วมกัน มิหวั่นเกรง


แม้เราติด กิจลา สารพัด

พวกเราผลัด ฝากเลี้ยง ได้เสมอ

คอยดูแล วางใจ ไม่เผลอเรอ

ฉันและเธอ ร่วมฝ่าฟัน ฝันเป็นจริง


        วันเสาร์ที่ 14 พ.ย. 2552 ศูนย์การเรียนรู้บ้านแม่นก ได้จัดกิจกรรมพาครอบครัวไปเที่ยวสวนสยาม โดยมีเป้าหมาย 3 เรื่องใหญ่ คือ

        1. ให้เด็กได้ออกกำลังกายด้วยน้ำ เด็กปกติเล่นได้...ลูกพิเศษของพวกเราก็ไม่มีข้อแม้เช่นกัน

        2. ให้ครอบครัวของพวกเราและอาสาสมัคร รักสามัคคีกันภายในกลุ่ม เพราะนอกจากเข้าอกเข้าใจกันแล้ว ก็ต้องเรียนรู้วิถีการดำเนินชีวิตของแต่ละครอบครัว เพื่อปูพื้นฐานการฝากเลี้ยงในอนาคตได้อย่างวางใจ

        3. ให้สังคมได้เห็นว่า...แม้เรามีลูกพิเศษ ต้องใช้วิวแชร์ แต่พวกเราก็สามารถมีความสุขและใช้ชีวิตได้ปกติเหมือนคนอื่นเช่นกัน


"ไปเที่ยวงานเดียว คุ้มซะยิ่งกว่าคุ้มซะอีก...แถมไม่พอ พวกเราพ่อแม่ยังได้ผ่อนคลายกันอีกต่างหาก"


        10.00 น. เราต่างคนต่างไปเจอกันที่หน้าสวนสยาม ทุกคนมีสปิริต...เจอกัน 10 โมงโดยไม่ต้องรอกันให้เสียเวลา ฉันกับแม่แยม เราไปเดินเรื่องติดต่อซื้อบัตรเข้างานตั้งแต่ก่อนวันงาน โดยขอส่วนลดเป็นพิเศษ พวกเราเป็นกลุ่มคนพิเศษ ดังนั้นจึงขอราคาลดเป็นพิเศษ...ต้องยกความดีความชอบนี้ให้แม่แยม ผู้ประสานงานล่วงหน้า แม่นกเองก็แค่ไปต่องานเท่านั้นเอง


        25 ชีวิต รวมทั้งเด็กและผู้ใหญ่....เมื่อได้เข้าไปในสวนสยามทะเลกรุงเทพที่ใหญ่ที่สุดในโลกแล้ว (เห็นป้ายที่โฆษณาบอกอย่างนั้น) นำทีมโดย พ่อเจี๊ยบ พ่อของน้องเมล่อน... บุคคลที่ตัวเล็กหัวใจเด็ก... โลกของพ่อเจี๊ยบ สดใสเหมือนเด็ก ในอดีตเคยมาเล่นที่นี่จนเป็นประจำว่า จุดไหนเหมาะสม สำหรับลูกๆ พวกเรา..


        แม่นก พ่อเจี๊ยบ พ่อน้องเบ๊บ เราไปดูสถานที่ก่อนว่าลูกจะเล่นตรงไหนดี และแล้วพ่อเจี๊ยบบอกว่า...ตรงนี้แหละดี...คนน้อย ไม่ค่อยมีคนมา แถมสระน้ำที่เล่น ก็สำหรับเด็กโดยเฉพะ มีน้ำผุด ปุ๋มๆ ด้วย จะได้สปาเด็กๆ ของเราไปด้วย...ดีเลยค่ะคุณพ่อ เหมาะเลย...งั้นเราไปตามบรรดาแม่ๆ และเด็กๆ มาเลยน่ะค่ะ เดี๋ยวแม่นกจะจัดสถานที่เลย นั่นเป็นคำพูดของฉันที่ส่งสัญญาณบอกให้ทุกคนพาเด็กๆ มากันที่นี่


        พอมาถึงเราก็เคลียร์โต๊ะ เก้าอี้ที่วางสำหรับนั่งออกไปให้หมด เหลือแต่ที่กว้างๆ โล่งๆ จากนั้นก็เอาเสื่อมาปู ให้พอสำหรับ พวกเราทุกคนนั่ง แม่ๆ ไม่รอท่า จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าตัวเอง เสื้อผ้าลูก เพื่อพร้อมลงน้ำกัน งานนี้น้องเฟาซีชอบเป็นพิเศษ



        เอ้า...ลูกหิน เมล่อน ชมพู่ เบ๊บ เฟาซี และ เนย มาลงน้ำกันจ้า...ตอนนี้เด็กๆ ทุกคนอยู่ในสระน้ำ ซึ่งถ้าเดินขึ้นจากสระเพียง 4-5 ก้าว ก็ถึงเสื่อของพวกเราแล้ว บางคนที่ไม่ได้ลง นั่งดูลูกๆ เล่นน้ำอย่างหน้าชื่นตาบาน




        รู้สึกว่างานนี้ ลูกหินจะลงช้ากว่าเพื่อน ก็เพราะว่า ลูกหินขี้หนาว อยู่น้ำในน้อยกว่าคนอื่น ฉันเลยต้องให้ทุกคนลงไปก่อน มา...มะ มาลงน้ำกันลูก ยังไม่ทันจะลงเลย คุณเธอเริ่มส่งสัญญาณว่าไม่อยากลง โดยการทำเป็นอ้วกๆ ๆๆๆ ๆ แต่ใช้ไม่ได้ผลหรอกจ๊ะ...แม่รู้ทันหนู ยังไงหนูก็ต้องลงน่ะค่ะ...


        เด็ก ๆ ทุกคนน่ารัก โดยเฉพาะน้องเนย ชอบใหญ่ เล่นปรบไม้ ปรบมือกับแม่ใหญ่เลย พี่มอญมาเสริมกับแม่เนยว่า ครูสุ (ครูสอนว่ายน้ำ) บอกว่าสำหรับน้องเนยให้ดีนขาเยอะๆขาจะได้แข็งแรง...ฮึ่ม การที่เรามีความรู้มันดีอย่างนี้นี่เอง สามารถประยุกต์ใช้ได้กับทุกสถานที่ น้องชมพู่เองวันนี้มากันทั้งครอบครัวด้วย ดีจัง!!! พึ่งเคยหน้าคุณพ่อเป็นวันแรก ถึงรู้ได้ว่า หน้าเหมือนพ่อเอามากๆ ฉันรู้สึกดีใจที่พ่อมาเที่ยวด้วยกัน อย่างน้อยจะได้เห็นว่าเวลาแม่ดูแลลูกคนเดียว มันเหนื่อยขนาดไหน


        และวันนี้แม่เฟาซีไม่ได้ลงน้ำด้วย แต่น้องเฟาซีก็สามารถเล่นน้ำได้อย่างสบายกับพี่แป๋ว (พี่เลี้ยงน้องเนย) โดยไม่ร้องไห้ มันสะท้อนให้เห็นว่า เมื่อเรามีความคุ้นเคยกันแล้วทั้งเด็กและผู้ใหญ่ การฝากกันเลี้ยงก็ไม่ยากอย่างที่คิด เห็นแล้วชื่นใจเป็นที่สุดเลยจ้า วันนี้แม่เฟาซีเลยสบายใจเป็นพิเศษเพราะลูกๆ ทุกคนสนุก โดยที่ตัวเองไม่ต้องเหนื่อยมาก ลูกสาวคนโตมาเที่ยวสยามก็บ่อย แต่ลูกบอกว่าครั้งนี้สนุกที่สุดเลยตัวแม่เฟาซีเองก็สนุกมากที่ได้มาผ่อนคลายแบบนี้ ฮึ่ม!!! มีแต่สิ่งดีๆ เกิดขึ้น


        ครอบครัวที่น่ารักที่สุดก็เห็นจะเป็นครอบครัวน้องเบ๊บ เพราะงานนี้คุณพ่อพาเบ๊บว่ายน้ำแทนแม่ แม่เองได้พักผ่อนไปในตัว...เบ๊บเองก็ว่ายน้ำกับพ่อนานเชียว ฉันรีบบอกให้ตากล้องจำเป็น (น้องออยหลานของแม่นก) ไปถ่ายรูปเก็บความน่ารักเอาไว้ให้ดูกัน


        แต่เบื้องหลังงานนี้ที่เป็นไปอย่างราบรื่นก็เพราะครอบครัวของแม่แยม เพราะไม่เพียงแต่จะเอาครอบครัวตัวเองมาเท่านั้น ยังพาอาสามัคร 3 ชีวิตมาช่วยกันตั้งแต่ เตรียมอาหารคือ ข้าวเหนียว หมูทอด ไก่ทอด น้ำพริก พี่อาสาสมัครทุกคนน่ารักเพราะพี่ๆไม่มีเด็กมาด้วย ดังนั้นจึงช่วยเรื่องแรงงานได้เป็นอย่างดี ทั้งยกข้าว ยกของ เตรียมสัมภาระต่างๆ ให้พวกเราไม่ลำบาก แต่พวกพี่เค้าก็ผ่านการอบรมขั้นพื้นฐานสำหรับเด็กๆพิเศษมากันตั้ง 7 วัน และเตรียมพร้อมสำหรับงานบริการฝากเลี้ยง ดังนั้นจึงจำเป็นที่เราต้องมาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันบ้างเพื่อให้เด็กๆ และผู้ใหญ่คุ้นเคยกันเสียก่อน


        ครอบครัวแม่เนยก็อาสาเอาทำส้มตำมาให้พวกเรากินกันเอง ตอนแรกนึกว่าจะอร่อยไหมเน้อ เพราะกว่าจะกินก็ชืดหมดพอดี...แต่ที่ไหนได้...เธอนำครกมาเอง ตำกันสดๆเลยจ๊ะ ใครใคร่กิน กิน ใครใคร่ตำ ตำ มีทั้งตำไทยเด็ก ตำไทย-ปู ตำปูปลาร้า นี่ขอบอกแซบหลายเด้อ ต่างคนต่างจกข้าวเหนียวกัน คนละที สองที โอ้ย!!! อร่อยอย่าบอกใคร ลองนึกดูน่ะว่าอยู่ในชุดว่ายน้ำ แล้วจกทั้งส้มตำ ข้าวเหนีียว ไก่ทอด หมูทอด กินกันอย่างอิ่มหมีพลีมัน....กินไป หยอกล้อกันไปเจริญอาหารจริงๆ งานนี้!!!


        ฉันนึกขึ้นมาทันทีว่า...นี่หรือเปล่าครอบครัวใหม่ ของพวกเรา มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมแก้ด้วยกัน แต่ตอนนี้ถึงเวลาที่พวกเรามีความสุขกันเสียที กับเรื่องง่ายๆ แค่ข้าวเหนียว-ส้มตำ  พูดภาษาเดียวกัน หัวเราะเรื่องเดียวกัน และอีกหลายๆ อย่างที่เหมือนๆ กัน....วันนั้นฉันมีความสุขมากจริงๆ ขอบคุณที่ลูกทำให้พวกเรารักกัน


        พอกินข้าวเสร็จ...ฉันเหมือนเด็กอีกครั้ง จูงมือแม่แยม หลานออยไปเล่นสไลด์เดอร์ ก่อนขึ้นไปบรรไดรู้สึกใจฝ่อ เพราะเห็นคนอื่นเค้าสไลด์โค้งเหมือนจะหลุดออกมาท่อพร้อมเสียงกรี๊ดร้อง ไม่รู้เพราะสนุกหรือกลัวกันแน่ ถึงได้ร้องหลงขนาดนั้น ใจตุ้มๆ ต่อมๆ เหมือนกันเพราะไม่ได้เล่นมานานมาก จนจำไม่ได้ว่าความรู้สึกครั้งสุดท้ายเป็นอย่างไร


        ฉันไม่กล้า...แม่แยมนำทีมลื่นไปก่อนเพื่อนเลย ต่อมาเป็นน้องออย แล้วฉันเป็นคนสุดท้าย น้องออยตัวหนักลื่นไม่ไปจนต้องใช้เท้าดันตั้งหลายหน ยิ่งตอนโค้งยิ่งมัน ฉันกรี๊ดร้องด้วยความเสียวและตกใจ...แต่สนุกจนลืมแก่ไปเลย อิ อิ อิ



พ่อเจี๊ยบมาสมทบ บอกว่าให้ไปใหม่จะถ่ายรูปตอนลงมา พวกเราก็ขึ้นไปแต่โดยดี


        ทีนี้เราใช้ขาซ้อนกัน 3 คน ลงมาโค้งแล้ว โค้งเล่า จนถึงโค้งสุดท้ายก่อนลงน้ำ พ่อเจี๊ยบไหนบอกจะถ่ายรูป ทำไมไม่มองเลย...อ้าว มองผิดรู ไปดูรูอื่น จนพวกเราหล่นน้ำครบแล้ว พึ่งเห็น ไม่ทันแล้วพ่อ เลยได้แค่รูปกอดคอกันในน้ำ 2 คนกับแม่แย เฮ้ยมีความสุขที่สุดเลย


         

  Copyright 2005-2012 baanmaenok.com All rights reserved.
view